'Er zijn maar weinig mensen die hun werk, talenten en maatschappelijke boodschap zo bij elkaar kunnen brengen.'  (M.van E.)

Uiteindelijk gaat me erom te begrijpen wat mensen drijft. Vooral als  er keuzes in het spel zijn en het erop aankomt. Het vertellen van verhalen is voor mij dé manier om daar duidelijkheid in te krijgen.

In ‘Tamils op je stoep’ (1986) laat ik Tamils vertellen over hun land en  motieven om Sri Lanka te verlaten. Een boekje dat bijdroeg aan meer begrip deze groep vluchtelingen.

In ‘Zilver in bruikleen’ (2013) doe ik verslag van mijn zoektocht naar wat mijn moeder in de Tweede Wereldoorlog  in de psychiatrie beleefde . De dilemma's waar ze voor stond. En waarom ze daarover zweeg. Ik bleek een vergeten stuk geschiedenis aan te raken, de verwaarlozing van veel psychiatrische patiënten in die periode. 

In ‘Weerzien in Christchurch’ ga ik terug naar de tijd dat ik op zoek was naar mijn identiteit. Ik beschrijf het familiedrama, zoals zich dat in ons gezin in de jaren zeventig voltrok. Ik had bepaalde herinneringen, maar ik stelde me nu de vraag, wat is er precies gebeurd? Hoe is het gegaan? Er is geen zin of doel aan te ontdekken. Langzaam groeide bij mij het inzicht dat tijd bij een dergelijk verhaal geen rol speelt. Juist door zo intensief met die vraag bezig te zijn vielen tijdsgrenzen weg. Het is een verhaal van elke dag.

Schrijven doe ik naast mijn werk voor Valente. Dit is een vereniging die zich landelijk inzet voor goede opvang en hulp aan daklozen en slachtoffers van huiselijk geweld. Ik ben getrouwd en vader van twee dochters.

FOLLOW ME

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • YouTube Social  Icon

© 2023 by Samanta Jonse. Proudly created with Wix.com